Onbeschrijfelijke gedachten

Tijdens twee weken koers is er alle tijd om na te denken. Veel emoties en gedachten waarvan ik niet weet dat ik ze heb passeren de revue. Plezier, wanneer je met de Rwandese selectie door chaotisch verkeer naar je hotel fietst en zij achteraf in een totaal ander hotel zitten, maar er zelf ook om moeten lachen. Angst, nadat de renner voor je hard onderuitgaat in een gladde afdaling. Teleurstelling, nadat je de aansluiting met de eerste groep mist door deze angst. Eenzaamheid, wanneer je alleen door het niemandsland fietst met een half overleden Eritrese renner in je wiel die niet communiceert, behalve dan met het gebaar dat zijn nek eraf ligt. Ontspanning, wanneer je eindelijk je ogen sluit op bed. Tevredenheid, nadat je de hele dag aanvallend hebt gekoerst en een korte uitslag noteert. Opwinding, wanneer de touringcar die ons naar het hotel brengt in een skioord, vier kilometer van het hotel motorproblemen krijgt. Wederom plezier, nadat we de fietsen van het balkon moesten halen, omdat de apen ze anders vernielen. Je leert niet alleen het land kennen waar je koerst, maar vooral jezelf. 

De zesde en langste etappe (190km) van de ronde van Bouira naar Setif is een mentale en fysieke rollercoaster. De nog nooit uitgekomen wielerwet dat de etappe ná een loodzware rit waarschijnlijk rustig gaat, komt wederom niet uit. Na zestig kilometer meespringen en aanvallen met groepjes ben ik ineens weg met zeven man. Alle grote ploegen behalve een zitten erbij. Met volle overgave draai ik mee. Twee kopbeurten later denk ik, waar fietsen we heen? Het is nog 130km. Stof waait over de weg. We kronkelen tussen de oranje stenen bergen door en de lucht wordt droger en warmer. Het gat is twintig seconden. Het peloton valt niet stil. Mijn benen lopen zo vol dat ik begin te hopen dat we worden teruggepakt. De ploeg van de leider in het bergklassement rijdt het gat niet veel later dicht. 

Zo’n twintig kilometer verder voel ik iets. Opwinding. Een deel van het peloton is gelost op een lange klim en we bereiken zo het plateau boven op de berg. Mijn zieke teamgenoot Tom heeft nog een keer bidons gehaald en is gelost. Het is even hard gegaan en iedereen staat op scherp. Een dorp dat veertig seconden duurt is genoeg om het beeld van de weg voor me in mij op te nemen. 

Vierbaans. Een betonnen vangrail in het midden en in de berm. Rechtdoor. De lucht is dik en stoffig. Een zandstorm waait van rechts over de weg. Algerijnse vlaggen staan strak. Het einde van de rechte snelweg is niet zichtbaar. Het gaat hier op de kant! Als Nederlandse renners schuiven wij meteen met ons drieën naar de kop en sprinten we het dorp uit, strak langs de betonnen vangrail die ons van het tegenliggende nietsvermoedende verkeer scheidt. 70km/ph. De goede ploegen draaien mee. Er past hooguit vijftien man in de waaier. Een gat in de weg! Ik stuur er net om heen. Achter mij een klap. Stootlek. Weer iemand minder. Acht minuten later recht ik mijn rug en kijk ik achterom. Een enkeling spartelt op 100m. Die 100m waarvan hij en elke renner weet dat hij dat nooit meer dicht gaat krijgen. Achter hem: leegte.

In de finale moet ook ik het hoofd buigen op het lint. De tweede waaier is mijn groepje. We draaien kop over kop op een snelweg die inmiddels niet meer omgeven is met vlaktes, maar met graanvelden. Een Australiër en ik voorzien elkaar van water. Nog 21km. En dan… lek. Mijn ploegleider zit achter de eerste waaier met onze kopman. Een andere ploeg of neutraal moet mij nu helpen. Ik schreeuw en gebaar naar de jurywagen. Mijn vinger wijst driftig naar mijn als maar meer leeglopende achterband. Mijn groepje rijdt inmiddels honderden meters voor me. Een rotonde, shit. Voorzichtig stuur ik in. Met de druk op mijn voorwiel hobbel ik over een paar drempels. Complete paniek. Ploegleiderswagens willen mij inhalen. Ik gooi mijn fiets over dwars en schreeuw dat ik een wiel nodig heb. Ze rijden vol door of beweren dat ze geen reservewielen hebben voor schijfremmen. De commissaris in de jurywagen zegt dat mijn ploegleider al gebeld is. Dirk weet van niets. Of ze echt gebeld hebben is niet duidelijk en anders laat de verbinding van RadioTour vaak wat te wensen over. Gedachten. Eindigt mijn koers hier? Tom heeft het setje laatste man (een zadeltasje met een bandje en pomp), maar hij is al ver achter. Wat moet ik doen. Trappen. Door. Voorzichtig.

 Ik heb al het geluk dat mijn band in mijn velg blijft liggen. 17km slinger ik met mijn lekke achterband heuvelop en heuvelaf naar Setif. Lars heeft het al dagen over het ParkMall hotel. Nog een argument om er te geraken. 

Ik ga de koers uitrijden, maar mijn band begint het meer en meer te begeven. Dan toch! Drie kilometer voor de streep haalt een grote groep gelosten mij in. Een groep die eerst een kleine tien minuten achter mij reed. Een Algerijnse ploegleider geeft me een fiets. Een kindermaat. “Shimano pedals?” “Yes!”, antwoord ik. De pedalen blijken echter zo oud dat ik mijn schoenenplaatjes niet goed kan inklikken en ze blijven klapperen. Ik rem voor een rotonde, maar de fiets remt nauwelijks. Ik schakel, maar de ketting slaat over. Ik blijf staan, omdat het voelt als een BMX. Staand op deze kinderfiets schiet ik in de laatste km langs de mij zojuist ingehaalde groep. Over de streep komt er een Algerijnse ploegleider naar mij toe. “I don’t have disc, cannot help you.” Achterop zijn auto staan twee setjes wielen met schijfremmen. Niet iedereen helpt elkaar in geval van nood. 

Mijn dosis pech zit er wel op. Het is nog vier dagen tot in Annaba. Lars kan de koers nog winnen. Die avond bespreken we het plan. Wordt vervolgd…