Bienvenue en Algérie

Ik schuif de gordijnen open en het licht van de ondergaande zon valt mijn kamer binnen. Het uitzicht vanaf de 11e verdieping in het hotel in Sidi Bel Abbes is prachtig. Ik kijk op een grote rotonde. Mensen op scooters, in bussen, auto’s of met een ezel voor de kar creëren een systeem in het verkeer dat werkt maar geen regels kent. Rechts heeft voorrang wordt genegeerd. Claxons worden ingedrukt. De stad omringt de rotonde. In de verte zie ik de heuvels waar ik een paar uur eerder nog koerste. Terwijl ik van het uitzicht geniet dip ik met een wc-papiertje mijn wonden droog. Op twintig kilometer van de aankomst van de eerste etappe van de Tour d’Algerie de Cyclisme kuste ik het asfalt in een van de weinige, maar o zo gladde bochten naar links. Ik zit in de tweede groep en het gat met de kopgroep is te overbruggen. Na dit dorp gaat het in waaiers, ik voel het. Vijf seconde later lig ik. Samen met een Duitser en twee Eritreeërs ondervind ik dat het opgeschuurde wegdek dat glinstert als een ijsbaan spekglad is. Terwijl ik opkrabbel en zie ik de groep al honderden meters voor me in de waaiervorm. Terugkomen is kansloos. Gelukkig is mijn fiets heel. Reservefietsen hebben we niet ingevlogen, dus geen werkende fiets is einde koers. 

Het is de eerste keer dat ik mij meng in het Afrikaanse peloton. Menig renner waarschuwde mij voor bacteriën in eten dat met kraanwater is gewassen. Kortom, pas op met salades en niet gekookte groenten! Daarnaast was ik ingelicht over de manier van koersen op dit continent. “Het is totaal anders dan in Europa, de hele dag aanvallen.” Toch kon ik me hier niet direct iets bij voorstellen. Hoe kan men dat elke dag volhouden? Ik leg het even uit. In verband met organisatorische redenen rijden we met kleinere pelotons dan in andere werelddelen. Er starten slechts 16 ploegen van 5 renners. Hierdoor is er minder controle in de koers, het kan overal gebeuren. Zodra er tien man wegrijdt, mag je niet twijfelen. Je moet mee. Wie te laat is verliest minuten en strijdt enkel nog tegen de hitte en leegte van het eindeloze Algerijnse binnenland. Daarnaast is de tactiek van bepaalde ploegen interessant. De selectie van Rwanda bevat veelal klimmers die bij elke oplopende strook vol enthousiasme de gashendel opendraaien. Ongeacht de situatie in de koers. Zelfs wanneer ze het gat dichten op de kopgroep (waarin ze al een renner hebben) dan zijn ze nog blij voor elkaar dat ze zo hard rijden. De Algerijnse renners vallen aan, maar zodra er een gat is geslagen weigeren ze op kop te rijden. Verder rijden alle Algerijnen samen voor een topsprinter Yacine Hamza die twee koppen groter is dan de rest. Als een koning van de jungle zit hij uit de wind en rijden de Algerijnse renners hun ballen uit de broek. De Duitse ploeg rijdt als een soort Jumbo-Visma alle gaten dicht, zonder dat ze een kopman hebben. De overige teams zijn alert en vallen om de beurt aan met hun renners. Ik weet niet wat mij overkomt, gelukkig heb ik genoeg dagen om het Afrikaanse wielrennen onder de knie te krijgen. 

Nadat ik mijn wond heb schoongemaakt begeef ik me naar de begane grond. Elke avond is het avondeten pas rond 20:00. Aangezien we rond de middag finishen is dat veel te laat voor een uitgehongerde renner. We proberen ongezien langs de toezichthouders van de organisatie te glippen en de stad in te gaan. Dit mislukt. Onmiddellijk lopen twee mannen met ons mee als begeleiding. In mijn beperkte Frans communiceer ik met de Algerijnse man, die vloeiend Duits blijkt te spreken. Ze mogen ons niet alleen laten ronddwalen in de stad in verband met veiligheid en verantwoordelijkheid van de organisatie. Er valt wat voor te zeggen, maar de ervaringen die ik heb opgedaan met Algerijnen buiten de koers zijn louter aangenaam. In tegenstelling tot de ervaringen met Algerijnen in de koers. Die zijn luid, intens en in het peloton zelfs agressief. 

In mijn ooghoek snijdt een man kebab. De keuze is snel gemaakt. De lokale bevolking in het kleine tentje is maar al te enthousiast. Veel toeristen komen hier niet. De ene voorziet ons van servetten, de ander van saus en weer een ander regelt meteen vier broodjes met friet, kebab en te veel aioli. Niet veel later komt ook de Eritrese wielerploeg binnen opzoek naar eten. Die mochten wel zonder begeleiding het hotel uit. Je moet als renners zorgen dat je genoeg eten en drinken hebt, want het kan zo maar gebeuren dat het avondeten in hotels met een uur wordt uitgesteld. De eerste paar dagen in Algerije maakten wij dikwijls dezelfde rookie mistake: overal op tijd zijn. Op tijd zijn betekent een uur wachten totdat er iemand in gang schiet. Pas wanneer er mensen beginnen te schreeuwen en zwaaien kan je rustig richting de bus of eetzaal gaan. Het mooie is dat de organisatie zelf niet doorheeft hoe chaotisch alles overkomt. Ze kunnen tegen je schreeuwen en achter je aan rennen, maar vervolgens, als je later samen in de lift staat, heel rustig vragen of je Algerije mooi vindt. Na drie dagen kan ik nog geen generaliserende uitspraken doen over het grootste land van Afrika, behalve over de chaos. 

Even voor het totaal plaatje. We rijden een losse wedstrijd in de stad Oran, een stad niet al te ver van de grens met Marokko. Daarna beginnen we hier aan de Tour d’Algerie. Gedurende deze tien dagen zonder rustdag rijden we naar Annaba bij de Tunesische grens. Dan hebben we hier nog een criterium de dag na de ronde, vervolgens een busreis op de rustdag naar Algiers en we sluiten de boel af met een criterium in het centrum van de hoofdstad. Een bizar avontuur en een zware opgave voor het lichaam. Zeker nu ik de eerste etappe al gevallen ben. 

Na de bespreking van de dag in een hoekje van de rumoerige hotellobby begeef ik mij weer richting de 11e verdieping. Het uitzicht is inmiddels verduisterd. Moegestreden zit ik op de bedrand en spelt ik mijn rugnummers op voor de rit van morgen. Algiers is nog ver.