De Acht van Chaam

De week na de Tour staat in het teken van de criteriums. Op enkele profkoersen zoals de Tour de Wallonie en de Ronde van Tsjechië na, is er rust.  De gemiddelde wielerliefhebber moet even bijkomen na de drie weken bankhangen, wegdommelen door het helikoptergeluid boven de Morvan, wakker schrikken van een commentator die enthousiast reageert op een kansloze demarrage van een voor het grote publiek nietszeggende Franse renner, of rustig wakker worden tijdens de podiumceremonie na een zinderende (gemiste) finale. Gelukkig zijn er genoeg herhalingen tijdens de Avondetappe of Vive le Velo. De voetbalfan kan zijn geluk niet op aangezien de voorrondes voor Europese competities weer beginnen en Go Ahead Eagles het fameuze SK Brann mag ontvangen aan de Vetkampstraat, terwijl het ooit grote Ajax het lastig krijgt tegen een onbekende club uit Servië. Andere sportliefhebbers knippen het speelschema van Nederlandse atleten op de Olympische Spelen uit de kranten. Niet-sportliefhebbers, tja, ik kan me daar niets bij voorstellen. 

Zelf stap ik na een enerverende vakantie door Centraal-Europa woensdagmiddag in de auto richting Chaam. Een dorp dat zijn naamsbekendheid ontleent aan de Acht. Een na-Tourcriterium tijdens de feestweek in het dorp. De dag voordien werd er een documentaire uitgezonden over de vrijwilligers die dit evenement mogelijk maken. Een portret van een dorp waarin ik de diepgang en reuring niet kon ontdekken, maar wellicht schuilt de diepgang juist in de rust en saamhorigheid die de dorpskern bindt. De finishstraat is overvol. De regio is uitgelopen. Na drie bochten staat een enkeling op zijn oprit naar de koers te kijken. Merendeel zit onder de carport te barbecueën met een pilsje en een eigen muziekinstallatie die de klassieke criteriumhits afspeelt zoals Engelbewaarder en Bacardi Lemon. De geur van een iets te vette hamburger wordt vervolgens in de finishstraat weer vervangen door de geur van bier. Naarmate de koers vordert belanden er meer lege plasticbekertjes op het asfalt. De ideale lijn verandert. 

In een voor het publiek spannende sprint gooi ik mijn fiets naar voren voor een punt in het drie-ronden-klassement. Cees Bol was net wat sterker. Niet veel later rijden we kop over kop, Cavendish, Girmay en ik. Een lekke achterband mag mijn pret niet drukken en de organisatie heeft gelukkig wielen staan. In de finale glijdt de Manx Missile met 35 Tourzeges onderuit, maar knap genoeg weet hij de massasprint nog te winnen. Binnen tien minuten zijn de meeste renners weg en maken de toppers op het podium plaats voor John de Bever met ‘Jij krijgt die lach niet van mijn gezicht’. Het bleef nog lang onrustig in Chaam.