Cultureel centrum

De grootsheid van de metropool Istanbul is surrealistisch. Om de paar kilometer doemt er een nieuw groepje wolkenkrabbers op aan de horizon. Inclusief niet geregistreerde inwoners kan men gerust uitgaan van een krappe twintig miljoen mensen. In een wijk met autodealers en kantoren zit het rennershotel. De parkeergarage van het Dedeman Bostanci is omgetoverd tot een chaotische multiculturele werkplaats. Stafleden van ploegen van overal ter wereld bouwen fietsen op, draaien boutjes aan en vullen bidons. Ploegleiderswagens worden bedekt met onstabiele dakdragers, waar wij onze fietsen niet op durven te zetten. Turkse techno slaat de chaos in een ritme. De route van de parkeergarage naar de hotelkamers kruist de geuren uit de eetzaal. Mijn maag denkt terug aan het virus dat ik hier vorig jaar oppikte. De döner-schalen bij het buffet laat ik links liggen. Die geur, even niet. 

De etappes in deze Tour of Istanbul wijken niet af van de standaard profkoers. Het eerste half uur gaat keihard. De kopgroep, waarin mijn teamgenoten twee dagen de kleuren van Universe vertegenwoordigen, rijdt weg. Controle volgt. Het tempo gaat omhoog. In de kleine dorpjes slingeren renners tussen gaten en putten door en ‘jumpen’ we over de vele drempels. Bochten en heuvels, het is een achtbaan. Op steile klimmetjes dunt het peloton uit en in de finale explodeert de koers. In die laatste fase word ook ik vaak afgeschoten door de internationale toppers. Toch is het prachtig. Twintig kilometer ten noorden van Istanbul is er niets. Bos, kleine dorpjes, boeren en schitterende vergezichten (die ik uiteraard alleen kan bewonderen tijdens de transfer naar de start of finish). Onze chauffeur Zafer haalt kapriolen uit die de eerste dag eng zijn, maar na drie dagen vertrouwd voelen. Toeteren, inhalen, op het verdrijvingsvlak invoegen. Tijdens de transfers zit ik op de bijrijdersstoel, omdat ik als een van de weinige mobiele data heb gekocht en dus kan helpen met navigeren. Regelmatig vraagt Zafer ‘Police?’. Bij ‘No’ stuurt hij zo de file uit de vluchtstrook op. Terwijl we een ongeluk passeren zegt hij ‘Lady’. Ik glimlach. Humor is internationaal. Onderweg naar etappe 1 eet ik mijn Ajax-broodbak met rijst en rozijnen leeg. Terwijl we het stadion van Galatasaray passeren komt uiteraard Wesley Sneijder ter sprake en binnen vijf minuten klinken er Ajax liederen in de bus. Met Andre Hazes op de achtergrond over de ringweg van Istanbul. 

De laatste rit is erg speciaal. Vorig jaar keek ik de uitzending ziek vanaf mijn hotelkamer. Nu zit ik klaar om te demarreren. De rit is kort (85km) maar passeert alle hotspots van de stad. Via het Europese centrum rijden we over de vijfbaans Bosphorus brug naar Azië en in de laatste 10km keren we terug naar Europa via de Avrasya Tunnel. Het kan een klassieker zijn. Europe-Asia-Europe. Na een versnelling voel ik dat wegkomen geen nut heeft. De snelheid komt amper onder 50km/ph. De beleving van de Bosphorus brug is ook akelig kort en pijnlijk. Het gaat op de brug op de kant. Op het lint krom ik mij in mijn stuur. Onder mij de zee, rechts van mij het uitzicht op de stad en voor mij een te kleine renner waardoor ik teveel wind vang. 

Op een rooftop-bar in Galata drinken we een glas wijn. Onder de bar een chaotische verkeersdoorstroom op een weg waar we die ochtend nog koersten. Uren praten we over het leven, de koers en diens verwikkeling met elkaar. De metro rijdt niet meer. Een taxi scheurt door de stad naar ons hotel. Terwijl we de Bosphorus kruisen proberen we uit te leggen dat we hier vandaag koersten. De chauffeur begrijpt er niets van. ‘Bisiklet? No.’  Leegheid. Het gesprek verandert in Turkse housemuziek. 

Bij terugkomst is de parkeergarage in het hotel bijna leeg. De route pijlen hebben dienstgedaan en liggen afgedankt in de hoek. Ik besluit er een te pakken voor thuis. In de lobby wacht de laatste ploeg, een Kazachs team Vino SKO, op hun transfer naar het vliegveld. Samen met een vriend die mee is als mekanieker hang ik nog een dag de toerist uit in de stad. In de brandende zon lopen we zelfverzekerd langs de rij voor de Hagia Sophia. We hebben immers ‘skip the line’ tickets gekocht. Een Turkse politieman reageert echter met “No skip the line today.” Alsof we in de eerste waaier moeten komen wurmen we ons in de rij. De samenkomst van culturen en etniciteiten in deze oude kathedraal en moskee is vergelijkbaar met de mengelmoes in het peloton.  De geschiedenis van het handelscentrum Constantinopel is overal aanwezig. Mijn nare ervaring van vorig jaar is vervangen.  De grootsheid van deze stad heeft mij enigzins geraakt. Al die mensen met hun verwachtingen en dromen. Levens die even gepauzeerd werden door de passerende koers. Dankbaar voor deze herinneringen. Het contrast met het Nachtcriterium in Dokkum van volgende week zal groot zijn.