Twijfel

Terwijl de eerste herfstbladeren knisperen onder mijn banden, de eikeltjes wegschieten van het onverharde pad en de plassen mijn witte sokken besmeuren, laat ik mijn gedachten de vrije loop gaan. Het is godbetert eind oktober. Waarom zit ik op de fiets? De oostenwind van Euros snijdt door mijn wangen. Jupiter laat mijn fietsbril beslaan. Het zand tussen mijn ketting verraadt de slijtage. De winter moet nog beginnen, sterker, de herfst is pas begonnen! Het heeft wat, de romantiek van het najaar. De herfststukjes in de ramen, de gekleurde bladeren en de warme chocomel of glühwein op een marktplein in een nietszeggend dorpje. Met de juiste blik, schuilt in alles de schoonheid. 

Mijn leven heeft een wending gekregen. Sinds een paar weken loop ik stage bij een van de grootste coöperaties van de wereld: Rabobank. Niet de eerste locatie waar een ethicus zich doorgaans bevindt. Nieuwe indrukken vermoeien de geest, maar zorgen vooral voor inspiratie. De mythen die de twee torens van het hoofdkwartier naast Utrecht Centraal uitstralen doordringen mijn lijf. Het gevoel van het centrum van de economie. Geld, macht en grootsheid. Hoe ga ik in hemelsnaam de wereld een betere plek maken vanuit deze financiële burcht? Ik peins over en bekommer mij om diverse morele dilemma’s die zich aan de bank voordoen. Vanuit een kantoor in het Spiegelgebouw denk ik aan een oplossing voor de ontbossing in Brazilië of de mensenrechtenschendingen in Afrika. Mijn gedachten dwalen af naar toeschouwers in de koers. Gesluierde vrouwen met een kind aan de hand midden in de woestijn, Zuid-Amerikaanse ‘gekken’ die mee rennen en schreeuwen alsof je hun God bent, of de tandeloze opa die vanaf een klapstoel zijn hoofd elke ronde bij een kermiskoers meebeweegt met de kromgebogen renners. Kromgebogen. Soms in mijn stuur, nu achter mijn computer. Mijn ervaringen nuanceren mijn westerse blik op morele dilemma’s. Op kantoor lijken de besproken mensen in andere continenten ver weg. Ik zie ze voor me, kijk ze aan, schudt ze de hand bij de koers. Binnen de grootsheid van de financiële sector is er een beeld dat mij op de been houdt. Het streven naar een universele moraliteit. Of het mogelijk is weet ik niet, maar het idee bevalt me. 

Ik neem een slok uit mijn bidon. De dop zit inmiddels vol met opgespat zand. Een steentje knarst tussen mijn tanden. Wil ik dit nog wel nu er een nieuwe wereld voor mij opengaat? Mijn “concurrenten” zitten al in Spanje. Het maakt me onzeker. Mijn visie op De Renner van Tim Krabbé verandert. Is het wel de leegheid van de niet-wielrenners die mij schokt, of is het de leegheid van de renners zelf? Toch kan ik niet stoppen. Niet zo, plots, ad hoc. Nog een jaartje Universe, de wereld zien, het beste uit mezelf halen vanuit ontspanning en plezier. Deze gedachte onderbreekt het geluid uit mijn Airpods en klinkt als muziek in de oren. 

Een paar weken later is mijn innerlijke Descartes gegroeid. Ik twijfel, dus ik besta, is een variant die toepasselijk is op mijn leven als adolescent. Moet ik überhaupt kiezen? De sportieve of de academische carrière? Balans. Ik kan niet ontkennen dat ik verslaafd ben aan de topsport. Och wat voelt het goed om weer te trainen. De spanning in mijn dijen te voelen wanneer ik de trap afloop en weer wakker te worden met honger. Het studentenleven druipt als zweet langs mijn voorhoofd terwijl ik een tempo-blokje doe op de Lekdijk. De straal zonlicht valt precies door de kerktoren van Amerongen. Klak. Tand erbij. Ik kies niet. Ik combineer. Zonder mijn ethische vraagstukken word ik mal en zonder mijn wielerkoersen eveneens. Dankbaar voor de inzichten die deze offseason mij heeft geboden fiets ik naar huis. De wind nu in de rug.